Ο δρόμος της προσφυγιάς αλλά και της ξενιτιάς, τώρα και πάντα, σήμερα όπως και παλιά είναι σκληρός. Ο άνθρωπος ξεριζώνεται και χάνει πατρίδα, σπίτι, οικογένεια, φίλους και συγγενείς. Νιώθει την αβεβαιότητα να του πληγώνει τα στήθη και να ξεσκίζει την καρδιά του. Ο αγώνας για επιβίωση σε ξένα χώματα γίνεται σκληρός και ανελέητος. Ο άνθρωπος όμως είναι γεννημένος, για να πολεμάει και να βγαίνει νικητής στον αγώνα της ζωής. Ριζώνει, παλεύει με τις αντίξοες συνθήκες, δημιουργεί ξανά απ’ την αρχή και καταφέρνει να σταθεί μ’ αξιοπρέπεια. Στήνει καινούριο σπιτικό, παλεύει με νύχια και με δόντια και υπερήφανος, κατορθώνει αυτό που στην αρχή φάνταζε ακατόρθωτο, όπως και το ταπεινό τρυφερό κυκλάμινο που επιβιώνει “στου βράχου τη σχισμάδα”, δηλαδή συνεχίζει να… ζει.
Οι αγωνίες, οι δυσκολίες και οι χαρές της ζωής δίνουν νόημα στην ύπαρξή του είτε είναι πρόσφυγας είτε η σκληρή βιοπάλη τού έχει ξεριζώσει τα όνειρα. Στο τέλος, όταν ζει τη δική του πραγματικότητα, με αγώνα, υπομονή και επιμονή με … κάποιο τρόπο δικαιώνεται.






Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.